बेलाड (मलकापूर): “पाणी! पाणी!” हा आक्रोश आजही बेलाडच्या रस्त्यारस्त्यावर ऐकू येतो. मलकापूरपासून अवघ्या पाच किलोमीटरवर वसलेल्या आणि 3000 लोकसंख्येच्या या गावात आजही पाण्यासाठी वणवण सुरू आहे. फरक इतकाच की, चार वर्षांपूर्वी पाण्याच्या मुद्यावरच ‘जुनी सत्ता’ उलथून ‘नवतरुणांच्या’ हाती सत्ता दिली होती. पण सत्तेच्या खुर्चीवर बसताच विकासाचा दाखवलेला दृष्टिकोन, दिलेले वादे आणि इरादे यांचे बाष्पीभवन झाले की काय, असा जळजळीत सवाल आज बेलाडकर विचारत आहेत.
निवडणुकीत ‘पाणी’दार घोषणा, सत्तेत आल्यावर ‘कोरडा’ कारभार
तीन-चार वर्षांपूर्वीची निवडणूक आठवा. एकच मुद्दा गाजला – भीषण पाणीटंचाई. उन्हाळ्यात माता-भगिनींच्या डोक्यावरचा हंडा आणि डोळ्यातलं पाणी हाच प्रचाराचा मुद्दा बनला. जनतेने आधीच्या सत्ताधाऱ्यांना घरी बसवून नवतरुणांच्या हाती ग्रामपंचायतीची सूत्रे दिली. “आता अमुलाग्र बदल होणार, आधुनिक विकास येणार” अशी स्वप्ने गावाने पाहिली. पण चार वर्षांनंतर चित्र काय? आजही पंधरा-पंधरा दिवसांनी नळाला पाणी येते! ऐन उन्हाळ्यात, घशाला कोरड पडेल तेव्हा, हंडाभर पाण्यासाठी जीवाची लाहीलाही होते.
हिवाळ्यात-पावसाळ्यात मुबलक पाणी, तरीही आठ ते दहा दिवसांनी नळ!
गावात पाणी असताना सुद्धा आठ ते दहा दिवसांच्या अंतराने पाणीपुरवठा होतो. चार दिवसांनी सहज पाणी देता येईल, इतकी नैसर्गिक सोय असताना हा ‘आठ दिवसांचा उपवास’ का? उत्तर एकच - नियोजनशून्यता आणि पाणीपुरवठ्याच्या वेळापत्रकावर प्रशासनाचा वचक नसणे. पाणी सोडण्याबाबत स्पष्टता दिसत नाही, आणि सरपंच-सदस्य यावर ठोस भूमिका घेताना दिसत नाहीत. मग गावकऱ्यांच्या नशिबी येणारच काय? पंधरा दिवसांनी एक घागर पाणी आणि डोळ्यात पाणी!
चार वर्षांत एकही पर्यायी स्त्रोत नाही, पर्यायी व्यवस्था तर दूरच!
सत्ता हाती आल्यापासून चार वर्षे उलटली. पाण्याचा एकही कायमस्वरूपी पर्यायी स्त्रोत ग्रामपंचायतीने निर्माण केला नाही. बरं, तांत्रिक बिघाड झाला, मोटर जळाली, तर टँकरने तरी पाणी द्यावे. पण छे! एक रुपयाची पर्यायी व्यवस्था नाही. माता-भगिनींना विकतचे पाणी घ्यावे लागते, हजारो रुपये खर्च करून टँकर मागवावा लागतो. या आर्थिक भुर्दंडाला जबाबदार कोण? सरपंच? सदस्य? की पाणी सोडणारा कर्मचारी? जबाबदार आहे संपूर्ण ग्रामपंचायत प्रशासन! कारण जबाबदारी टाळणे हाच यांचा स्थायीभाव झालाय.
रस्ते-नाल्या म्हणजेच विकास का? मूलभूत गरजांना वाऱ्यावर सोडले!
गावात दोन-चार सिमेंट रस्ते बांधले, नाल्या काढल्या म्हणजे विकास झाला का? अरे, पाणी ही मानवी जीवनाची पहिली गरज आहे! नागरिकांना सक्षम बनवणे, त्यांच्या मूलभूत गरजा भागवणे, त्यासाठी ठोस पर्याय निर्माण करणे हा खरा विकास. पण इथे ‘विकास’ म्हणजे फक्त ठेकेदारी आणि फोटोसेशन! पाण्यावाचून तडफडणाऱ्या जनतेला तुमचे सिमेंटचे रस्ते काय चाटायचे आहेत?
प्रभारी सरपंच साहेब, नेतृत्व कुठे आहे?
आज प्रभारी सरपंचांच्या नेतृत्वावरच प्रश्नचिन्ह उभे राहिले आहे. हे नेतृत्वाचे अपयश आहे की नियोजनाचा अभाव? की दोन्ही? खुर्ची उबवायला मिळाली, पण जनतेच्या घशाला पाणी पाजायला जमेना? निवडणुकीपूर्वी वाटलेल्या जाहीरनाम्याची प्रत काढून एकदा वाचा म्हणावं. “पाणीप्रश्न सोडवू” ही आरोळी ठोकणारे आज कुठे तोंड लपवून बसलेत? प्रशासनावर वचक नाही, कर्मचाऱ्यांना धाक नाही, आणि नियोजन तर शून्यच. मग गावकऱ्यांनी जायचे कुठे?
बेलाडकरांनो, जागे व्हा! जाब विचारा!
गावातील हजारो लोक पाण्याविना हाल सोसताहेत, हजारो रुपयांचा भुर्दंड सोसताहेत. याला जबाबदार फक्त आणि फक्त ग्रामपंचायत आहे. निवडून दिले म्हणजे पाच वर्षे मिंधे गुलाम बनून राहायचे नसते. खुर्चीवर बसलेल्या प्रत्येक सरपंच-सदस्याला जाब विचारा. तुमच्या एका मताने सत्ता दिली, आता पाण्यासाठी हक्काने आवाज उठवा.
बेलाडची जनता विकासाच्या नाही, तर आता किमान ‘पाण्याच्या’ प्रतीक्षेत आहे!
पांडुरंग संपत संबारे यांचे मनोगत : 👇
“खुर्चीवर बसून चार वर्षे उलटली, पण गावाची तहान भागवली नाही.
आश्वासनांच्या गुळगुळीत शब्दांत जनतेला झुलवत ठेवलं.
हे नियोजनाचे अपयश नाही, हा निष्ठुर नेतृत्वाचा दुष्काळ आहे.
बेलाडकरांनो, आता पाण्यासाठी नव्हे, तर स्वाभिमानासाठी पेटून उठा!”
पत्रकार सुनिल बाबुराव संबारे.. ✍️
Post a Comment
0 Comments